Ik ben thuis, home, à la maison en mijn Erasmus zit er dus écht op. As in ik moet mijn valiezen terug uitpakken (not gonna happen – sorry mama) en die voor Leuven maken, as in ik woon terug in België en heb mijn Parijs’ studio’ke finaal vaarwel gezegd, as in ochtenden met Sex and the City en Christina of koken en chillen met Jens zijn ineens een heel pak minder vanzelfsprekend, as in ons wijlen Whitney Houston was zojuist op de radio I will always love you aan’t kwelen en ik voelde bijna alweer een blijtbui opkomen – serieus, giving ‘labiel’ a whole new dimension over here ze.
Tijdens het inpakken gisteren was ik mentaal een beetje ‘ik ga naar huis en ik neem mee’ aan het spelen, kwestie van de situatie een beetje op te leuken – en uiteraard werd het daarmee allemaal dolle pret, en ik kwam tot het besef dat er heel wat dingen zijn die niet in mijn valies te proppen vallen. Al is’t maar een date in Brazilië en meerdere in Duitsland; een verplichte brunch in Leuven met Hanne ter herhaling van le petit déjeuner aan Porte Royal; een zware daling der saldo mijner bankrekening; duuzend herinneringen aan Bidule, chinees op initiatief van Chih-i, verjaardagsfeestjes, spontane eetdates met Jens, thee met Maja, prachtige bezoekskes van nog prachtigere vrienden en familie, sleepovers bij Christina, het laatste feestje in Chatelet, Bon Iver, het zicht vanop de Arc de Triomphe met Jens, Maja en Alebe …, een paar wel heel speciale momenten, occasionele tripjes dans les vignes du seigneur en gewoon, bref, het effect van Parijs.
A wise person once said “I found myself in Paris ” en ik denk dat ik nu snap wat die bedoelde. Het was echt niet altijd even plezant om met mezelf op kot te zitten – ik ben werkelijk een expert in het freaken over belachelijke dingen, van een krak in mijn dak tot een steek in mijn linkerbovenarm – en ik had ook soms het gevoel dat Parijs iets te groot was voor mij, maar ik heb zo veel geleerd en ben er zelfstandiger, beter en volgroeider (want ik was nog niet groot genoeg, U begrijpt) uitgekomen. Mijn examens waren heel goed, ik denk praktisch in het Frans – ’t zal nog even duren eer er terug dankuwel en excuseer uitkomt en niet meer van de merci en pardon – en ik ben gewoon een prachtervaring rijker. Toen ik laatst met de 6 de Seine overstak en van het zicht bij schemering op de Eiffeltoren en Montmartre genoot was er een metromuzikant “what a wonderful world” aan het spelen en ik had zoiets van “mesjeu, you read my mind”.
Partir, c’est mourir un peu. Een stukje van mij blijft voor altijd in Parijs en ik ga mijn erasmussertjes enorm hard missen – het was een behuilde au revoir en geen adieu, want ik zie ze terug, dat moet gewoon.
Paris et mes amis, aahiaahiaaj will always love you.
Pintje, anyone?
Pintje, anyone?
