on s'aime comme ça, la Seine et moi

10 dagen later (helaas geen 10 uitgelezen boeken later) en hier zit ik weer. Het zou artyfarty zijn moest ik iets kunnen zeggen in de trant van 'met vulpen in de hand en een stuk vergeeld perkament voor mijn neus' maar 't is van de technologie dus pennen zijn niet van toepassing en de rol van dichtstbijzijnd papier wordt opgenomen door mijn iets te overmatig aanwezige zakdoeken. Want oh ja, j'ai trop profité de la chaleur du métro (ik krijg die eerste regels van Complainte pour Sainte-Catherine niet uit mijn hoofd, de ironie) - daarop is't namelijk altijd duizend graden en aangezien het daarbuiten zowat min drie miljard is, had het immuunsysteem van Julie zoiets van kom, we placeren een bronchitiske.

Geen les op dinsdag, dus vandaag is revalidatiedag. Naast een ferme réhabilitation staan La Condition humaine van Malraux en de nodige revisie van mijn nota's van gisteravond op het programma (een overzicht van de belangrijkste Franse uitgeverijen en hun deelcollecties, het merendeel van mijn nota's bestond dus uit de zeer intelligent ogende "Ba..." en "Ed. [obe?]") - en dat laatste heb ik als het ware al van mijn lijst kunnen aftikken. Maar aangezien ik chronisch uitstelgedrag vertoon en na een productieve inspanning verplicht moet recupereren, ga ik nu eerst heel heel veel tijd in een nieuwe post stoppen om daarna in mijn warm bed te kruipen. Met La Condition. Denk ik.

Waar was ik gebleven? Ik heb op heden officieel de goedkeuring van Leuven voor mijn vakken en bijgevolg een voltooide inschrijving, je fais vraiment mes études à Paris (Nanterre, peu importe) - hmm-hmm. Voor het merendeel van mijn vakken kan ik rekenen op het gezelschap en zo nu en dan medezuchten van Joren, hetgeen ten zeerste geapprecieerd wordt. Qua buitenschoolse activiteiten beginnen we stilaan de goed(koper)e locaties te vinden en mijn portemonnee is daar ook niet rouwig om. Die uitsparingen compenseer ik dan weer wel met uitspattingen in Starbucks. Maar komt goe ze. Ik hou er gewoon van om daar met een boek (en zo heb ik er wel een aantal) en een latte een uurtje of twee bezig te zijn - en uiteraard werkt dat absoluut niet zo met een boek en een homemade koffie op mijn kot. Enfin.

Vrijdag ben ik gaan eten met Maja, een kaasfondue met fromage du chèvre et miel, er gewoon aan terugdenken doet mij wederom kwijlen (I know, so sexy), vervolgens hebben we de buurt van Saint-Germain Des-Pres "onveilig gemaakt" (God, ik haat die uitdrukking) en afsluiten hebben Christina, Maria, Jens en ik gedaan met een nachtelijk gekokerel en grote sleepover chez moi. Zaterdag was er een Erasmusfeestje op de Seine, y-compris boot, welteverstaan, en hebben we een nachtelijke vaartocht gemaakt langs de Eiffeltoren, Dome des Invalides, Gare d'Orsay, ... - echt, ik denk dat Paris by night altijd magisch zal blijven. En en dépit de mon scepticisme à ce sujet, ik kan nu ook wel begrijpen dat ze nog duizend keer mooier is wanneer je verliefd bent. Maar dat maakt het nog steeds niet nodig om om de vijf botten die liefde voor gans Parijs te portreteren. I'm just sayin'. Verder ben ik zondagavond met Christina, Eva, Hanne, Lea en Nasos naar Un Monstre à Paris gaan kijken en waren ook mijn andere avonden mooi gevuld. Ik heb het echt getroffen en de mede-Erasmussers zijn vraiment iets, stuk voor stuk geweldige mensen. Als ik nu nog eens uitdokter hoe ik mijn melk kan opwarmen zonder dat de microgolfoven volhangt kan ik mezelf hier perfect gelukkig prijzen.

Volgende week start een met bezoek gevulde maand (whieeeee) en het startschot wordt gegeven op de tonen van niemand minder dan Bon Iver, 't kan haast niet poëtischer of perfecter.


this is not the sound of a new man
or crispy realization
it’s the sound of the unlocking and the lift away
your love will be
safe with me

What better place to dream than in Paris?

Bonjour!

Bon, nooit gedacht dat dit van nul schrijven zo moeilijk zou zijn, een computerscherm geeft niet zoveel feedback eigenlijk - maar we gaan toch een poging wagen. Ik heb te vaak de neiging om vaag en sporadisch nieuws door te spelen of belangrijke zaken en evenementen te vergeten  - noem het dus maar een vorm van zelfcontrole. Enfin, bij dezer, een echte, eerlijke en ongecensureerde update vanuit the city of blinding lights.

Ik ben hier nu een tweetal weken en het begint stilaan door te dringen dat ik hier verblijf (goed op tijd, zo doe ik dat). De afgelopen weekends heb ik bezoek gehad van het thuisfront, maar deze week zat ik voor het eerst echt "alleen" in Parijs. Nuja, alleen - in de straten loop ik tussen het ene koppel al verliefder en ostentatiever dan het ander (ça m’éneeeeerve), in de groetenafdeling sta ik tussen de andere tomatenliefhebbers en in de metro met zit ik gepropt tussen de rest van de Parijse bevolking. Ik heb mijn eerste lessen gehad deze week en verder bestaat het leven hier totnogtoe voornamelijk uit regelen, arrangeren en faire la queue partout. En vele Erasmussoirées, dat dan ook weer wel.

Het wordt sowieso een vol semester, zo dien ik naast het gewone schoolwerk ook 10 Franse romans te lezen (de proffen hebben hier duidelijk gevoel voor humor), maar ik ben vastbesloten (zo'n lelijk woord) alles eruit te halen. You only live once, en ik zit begot in Parijs. De paranoïde schijter die ik al eens overtuigend durf te personaliseren neemt tegenwoordig dagelijks de metro (don't you just love the smell of pee in the morning?) of de RER naar soit het centrum, soit Nanterre Université en heeft al eens aan Franse mensen (echte Fransen!) het uur en de weg mogen uitleggen als een ware local. Naast de vele leuke soirées met de al even leuke Erasmussers (mijn taalgebruik is werkelijk enorm variërend) ga ik ook af en toe eten bij Monique, qui m'appelle toujours sa petite Parisienne, en co - werkelijk enkele van de liefste mensen die ik ken en aan wie ik mijn wel zeer geapprecieerd logement te danken heb. Ik sta onder de Erasmussers een beetje bekend als de fotograaf van dienst, twee weken ver en ik zit aan 500 foto's - dat doe ik dus niet slecht - maar da's allemaal goed, 't zijn stuk voor stuk mooie herinneringen. Onder de Erasmussers zitten voornamelijk Duitsers (en een overgroot deel van Munster) met daarnaast een occasionele Griek, Roemeen, Taiwanees of nog iets anders. Afgelopen weken zijn we zo 's avonds op de quais de la Seine samengekomen, hebben we een apéro gehouden vlakbij Dome des Invalides, waarna er een feestje was in Club 67 op de Champs-Elysées, en is er ook al geregeld samen gegeten en gekookt geweest gezijn gedaan.

Ik begin stilaan mijn draai te vinden (op de occasionele metro in de foute richting na, heerlijk awkward), alleen het budgetair leven in Parijs moet ik nog ontdekken - het uitgaansleven hier is vrij duur en ik denk ook niet dat er veel mensen met een boodschappenlijstje van 4 artikelen terugkeren met een rekening van 60 euro, maar dat zijn beginnersfoutjes, laat ons zeggen. Ow. En bref, la vie à Paris is zeer mooi, gevuld en overweldigend maar dat neemt niet weg dat ik de mensen en Belgique (en Toulon en Granada, als we helemaal volledig zijn) een beetje mis, dus hey, I'm only a tgv away.

A la prochaine! En er is een duif voorbij mijn raam aan het patrouilleren. Hm.