“That’s what makes Paris, Paree”

“Ja, bon, dat was wel ietsje te zout. En uw broek is vuil, waarom is uw broek vuil, die is pas gewassen. En waarom lekt de kraan? Ah, vergeten volledig te sluiten, plausibel. Dom, ook. En nee Julie, Malraux, Malraux, alleen Malraux, hou u nuttig bezig. Ma ’t is al zo lang geleden! Ik zeg neen, nu, dissertation, gij en schrijven! ’t Is trouwens een beetje koud – ja geit, uw raam staat open. Sluiten en SCHRIJVEN! Dit is uw werkweekend.” Het gaat hier niet om een ware conversatie, maar om het intern debat dat ik het afgelopen kwartier met mezelf heb gevoerd. En heb verloren. Ik verklaar mij nader. Mijn roerei ter avondmaal was iets te gezouten wegens een overschatting van mijn zachte schudcapaciteiten met het zoutdoosje (dat weten we dan ook alweer), ik had mijn kraan niet helemaal toegeduwd en was mijn raam vergeten te sluiten. En voorts zou ik nu aan mijn dissertatie van de 20^ste eeuw moeten schrijven maar zoals reeds bewezen in hoofdstukken 1 t.e.m. 1000 van Het Leven van Julie (een ware aanrader) doet dedees weer aan studieverzuim. Maar ik heb een writer’s block. Voor dissertaties althans, dit gaat dan weer verdacht vlot. Maar het is lang geleden, ik wil één en ander kwijt en over een half uur verwacht ik mensen dus van die dissertatie (nog twee delen en een conclusie te schrijven, voor de groupies out there, to make you sleep at night he) zou toch niet meer veel in huis komen.

Ik vind het zó bizar dat het al december is, wat wil zeggen dat ik nog 2 weken les heb en dan Kerstverlof/-blok en dan nog eens een 2-tal weken partiels en dan is mijn Erasmus bijna voorbij. Hoe snel kan een semester gaan? Ik geloof het niet, ik kan het écht niet geloven dat het al december is. Oké, de kerstjingles in Starbucks (ja, ik heb een probleem ja) en de kerstmarkt voor mijn RER-ingang zijn lichte hints in die richting, maar echt december? Zo met Sinterklaas en kerstbomen? Neuh. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik hier nog maar pas zit, ik bedoel, ik ben nog niet eens in het Louvre binnengeweest sinds mijn aankomst. Maar ik kan wel al aan buitenlanders de weg tonen – buitenlanders die verdacht verontrust kijken wanneer ik mijn mond opendoe en dan blijkbaar toch niet zo’n supervlotte directions kan geven (maar ze zijn wel juist!). Bon, dit alles is dus een reden te meer om met volle teugen van het Erasmusleven te genieten – maar dan zijn er weer die dissertaties te schrijven. ’t Leven is ne straad.

Waar was ik gebleven? Ahja, De Komst van Pater Emilius en Ridder Laos. Een heel leuk en zonnig weekend, met de nieuwe beaujolais, een soirée bij mij – die was momentaan vereeuwigd in mijn tapis plein, ne mindere – een bezoek aan Vader Destoel (ik ben echt niet grappig, maar dit keer is het avond en dat geldt ook als volwaardig excuus), Le Bidule, cava op Trocadéro en een visite aan Versailles. Veel bijgepraat en vertrouwd Leuvengevoel, het tweede semester wordt toch ook wel zeer aangenaam. De afgelopen twee weken heb ik dan weer veel werk gehad en terug meer onder de Erasmusmensen geleefd, onder andere een kunstige muziek-poëzie combinatie in het Centre Pompidou en een studiepoging in Starbucks ondernomen (die op de occasionele jingle bell rock en silent nights na nog vrij goed lukte). Ik heb ook als het ware nog eens een familielid teruggezien, nonkel Rudi die toevallig op de Champs-Elysées te vinden was. De eerste resultaten zijn ook binnen, een zotte 20 en een ander cijfer dat, laat ons zeggen, niet het vermelden waard is.

De komende twee weken zijn gevuld met dissertaties, devoirs sur table en partiels maar met de nodige ontspanning tussendoor denk ik dat dat wel moet lukken. Vervolgens trek ik een weekend naar het zuiden van Frankrijk, alwaar ma petite Ali vertoeft en daarna is er de geplande Kerstretour en Belgique. Het wordt nog mooi.

Zo, ik heb weer een halfuur volgeleuterd maar nu is het thuisfront ook weer up to date. Ik kan er nog steeds niet bij dat het al december is, dat is te zarbi – verlan voor bizar, zie mij hier totaal Frans zijn.

Ik zet trouwens mijn schoen op 6 december, on ne sait jamais.

We'll always have Paris

Het is half 8 op een zaterdagmorgen, Parijs slaapt nog en zo ook Marthe, Isabelle en Joris. Omdat mijn slaapsysteem zoiets had van “kom, jij wordt wakker en slaapt niet meer”, vond ik er niets beter op dan jullie nog eens van een update te voorzien.

’t Is de afgelopen weken al superdruk geweest met bezoekjes uit België (en Granada en Toulon, jawel, we doen dat hier à la internationaal) maar het was werkelijk sehr fijn. Allereerst waren - in order of appearance - Alessandra, Karlien, Liese, Evelien, Kelly, Kato, Cyriel en Olivier. Na een kleine verdwaal in Gare de Lyon zag ik daar na lange tijd mijn Prins Ali terug, de volgende dag is Charlie als een ware local zelf naar Le Pantalon gemetrood - dat is een ongelooflijk bizar uitziend “woord” - en de dagen erop was het eerst de beurt aan de rest van de meisjes, het is niet elke dag dat Gare RTE Galieni valiezen in’t rond ziet vliegen en 7 meisjes als een bende zestienjarigen mekaar gillend tegemoet hoort hollen, en vervolgens aan de mannelijke delegatie van het weekend – die er ondanks een kleine overslaap van de heer Notteboom toch ook zijn geraakt. Een weekend gevuld met Eiffeltorens, koffiepauzes, Le Bidule, goeie muziek en heel veel warm reüniegevoel. De concerten van Lykke Li en Bon Iver op Pitchfork Music Festival zou ik niet ongraag herbeleven, Justin Vernon weet zijn publiek te betoveren quoi. Parijzenaren weten nu dat Kato haar koffie avec milk drinkt en Cyriel zijn nachtelijke Charlie the Unicorn-imitatie zal ook niet zo snel vergeten worden – maar hoe heet diejen eenhoorn nu eigenlijk? Bref, Bonnie, ’t was bon. Meer dan bon.

Alessandra is nog een paar dagen langer in de stad van duizenden lichtjes gebleven, we hebben onder andere een heuse metrodag gedaan (ca ne passe pas vraiment quand je le dis comme ca, maar ’t was van de vree plezant) en een Stupid Crazy Love meegepikt - laat die termen ons nu juist karakteriseren - en vervolgens was het de beurt aan het thuisfront. Van de Eiffeltoren over Pompidou tot de Notre Dame en een massaaankoop bij Shakespeare and Company, van Pierre zijn macarons over de obligatoire Starbucks tot Le Bidule– ’t was allemaal zeer mooi. En het was nog niet gedaan. Le lendemain stond daar wederom iemand op mijn stoep (in feite niet helemaal, maar we zeggen dat zo voor de poëzij van het verhaal) en het was Alexander de Grote. Dat is eigenlijk niet zo grappig en ik ben mij daar volledig van bewust, maar het is nog vroeg dus het is nog vroeg. Vroeg, dus. Drie dagen met Starbucks, Le Bidule, een Eiffeltoren, Montmartre, Musée d’Orsay en meer plezanterijen. Julie wordt nooit lang alleen gelaten, dus de volgende dag kwamen daar al die drie slaapkoppen in Gare Du Nord aangetjoekt. Gisteren hebben we het Pantheon bezocht met Faucault zijnen bengel, zijn we langs de Notre Dame gepasseerd en hebben we vervolgens een McDonald’s (mijn eerste in Parijs!), Pompidou en Starbucks geplaceerd. Parijs begint trouwens stilaan in de kerstsfeer te komen en eigenlijk vind ik dat toch niet zo erg, ’t maakt het allemaal nog magischer. Gisteravond hebben we gegeten met Jens et Maja en na een licht gefaald cinemabezoek hebben we een feestje gehouden chez moi. Vandaag en morgen staat er waarschijnlijk een Eiffeltoren (neuh) en Paris Photo op het programma, de rest zien we nog wel. En volgende week komt daar dan Pater Emilius aangetrainàgrandevitessed met een ridderlijke knaap in kielzog. Mes amis me gâtent quoi.

Ik heb doorgeschreven voor een drietal kwartier en voel terug een klein slaapje opkomen dus ik denk dat ik hier mijn update zal afronden. Op schoolvlak vlot het hier zozo, ik kan mooi volgen in de lessen en de komende weken staan de eerste épreuves op het programma – er mogen altijd bossen in brand gestoken worden bij wijze van steunbetuiging. Parijs op zich blijft echt geweldig en betoverend en de Erasmussers, ik kan het niet genoeg zeggen, ’t zijn prachtmensen, maar met jullie aanwezigheid was/is het hier écht volmaakt. Ik weet wat ik mis en ik weet waarvoor ik toch nog zal terugwillen, want het is niet hetzelfde zonder jullie. You make for a pretty perfect Paris.

on s'aime comme ça, la Seine et moi

10 dagen later (helaas geen 10 uitgelezen boeken later) en hier zit ik weer. Het zou artyfarty zijn moest ik iets kunnen zeggen in de trant van 'met vulpen in de hand en een stuk vergeeld perkament voor mijn neus' maar 't is van de technologie dus pennen zijn niet van toepassing en de rol van dichtstbijzijnd papier wordt opgenomen door mijn iets te overmatig aanwezige zakdoeken. Want oh ja, j'ai trop profité de la chaleur du métro (ik krijg die eerste regels van Complainte pour Sainte-Catherine niet uit mijn hoofd, de ironie) - daarop is't namelijk altijd duizend graden en aangezien het daarbuiten zowat min drie miljard is, had het immuunsysteem van Julie zoiets van kom, we placeren een bronchitiske.

Geen les op dinsdag, dus vandaag is revalidatiedag. Naast een ferme réhabilitation staan La Condition humaine van Malraux en de nodige revisie van mijn nota's van gisteravond op het programma (een overzicht van de belangrijkste Franse uitgeverijen en hun deelcollecties, het merendeel van mijn nota's bestond dus uit de zeer intelligent ogende "Ba..." en "Ed. [obe?]") - en dat laatste heb ik als het ware al van mijn lijst kunnen aftikken. Maar aangezien ik chronisch uitstelgedrag vertoon en na een productieve inspanning verplicht moet recupereren, ga ik nu eerst heel heel veel tijd in een nieuwe post stoppen om daarna in mijn warm bed te kruipen. Met La Condition. Denk ik.

Waar was ik gebleven? Ik heb op heden officieel de goedkeuring van Leuven voor mijn vakken en bijgevolg een voltooide inschrijving, je fais vraiment mes études à Paris (Nanterre, peu importe) - hmm-hmm. Voor het merendeel van mijn vakken kan ik rekenen op het gezelschap en zo nu en dan medezuchten van Joren, hetgeen ten zeerste geapprecieerd wordt. Qua buitenschoolse activiteiten beginnen we stilaan de goed(koper)e locaties te vinden en mijn portemonnee is daar ook niet rouwig om. Die uitsparingen compenseer ik dan weer wel met uitspattingen in Starbucks. Maar komt goe ze. Ik hou er gewoon van om daar met een boek (en zo heb ik er wel een aantal) en een latte een uurtje of twee bezig te zijn - en uiteraard werkt dat absoluut niet zo met een boek en een homemade koffie op mijn kot. Enfin.

Vrijdag ben ik gaan eten met Maja, een kaasfondue met fromage du chèvre et miel, er gewoon aan terugdenken doet mij wederom kwijlen (I know, so sexy), vervolgens hebben we de buurt van Saint-Germain Des-Pres "onveilig gemaakt" (God, ik haat die uitdrukking) en afsluiten hebben Christina, Maria, Jens en ik gedaan met een nachtelijk gekokerel en grote sleepover chez moi. Zaterdag was er een Erasmusfeestje op de Seine, y-compris boot, welteverstaan, en hebben we een nachtelijke vaartocht gemaakt langs de Eiffeltoren, Dome des Invalides, Gare d'Orsay, ... - echt, ik denk dat Paris by night altijd magisch zal blijven. En en dépit de mon scepticisme à ce sujet, ik kan nu ook wel begrijpen dat ze nog duizend keer mooier is wanneer je verliefd bent. Maar dat maakt het nog steeds niet nodig om om de vijf botten die liefde voor gans Parijs te portreteren. I'm just sayin'. Verder ben ik zondagavond met Christina, Eva, Hanne, Lea en Nasos naar Un Monstre à Paris gaan kijken en waren ook mijn andere avonden mooi gevuld. Ik heb het echt getroffen en de mede-Erasmussers zijn vraiment iets, stuk voor stuk geweldige mensen. Als ik nu nog eens uitdokter hoe ik mijn melk kan opwarmen zonder dat de microgolfoven volhangt kan ik mezelf hier perfect gelukkig prijzen.

Volgende week start een met bezoek gevulde maand (whieeeee) en het startschot wordt gegeven op de tonen van niemand minder dan Bon Iver, 't kan haast niet poëtischer of perfecter.


this is not the sound of a new man
or crispy realization
it’s the sound of the unlocking and the lift away
your love will be
safe with me

What better place to dream than in Paris?

Bonjour!

Bon, nooit gedacht dat dit van nul schrijven zo moeilijk zou zijn, een computerscherm geeft niet zoveel feedback eigenlijk - maar we gaan toch een poging wagen. Ik heb te vaak de neiging om vaag en sporadisch nieuws door te spelen of belangrijke zaken en evenementen te vergeten  - noem het dus maar een vorm van zelfcontrole. Enfin, bij dezer, een echte, eerlijke en ongecensureerde update vanuit the city of blinding lights.

Ik ben hier nu een tweetal weken en het begint stilaan door te dringen dat ik hier verblijf (goed op tijd, zo doe ik dat). De afgelopen weekends heb ik bezoek gehad van het thuisfront, maar deze week zat ik voor het eerst echt "alleen" in Parijs. Nuja, alleen - in de straten loop ik tussen het ene koppel al verliefder en ostentatiever dan het ander (ça m’éneeeeerve), in de groetenafdeling sta ik tussen de andere tomatenliefhebbers en in de metro met zit ik gepropt tussen de rest van de Parijse bevolking. Ik heb mijn eerste lessen gehad deze week en verder bestaat het leven hier totnogtoe voornamelijk uit regelen, arrangeren en faire la queue partout. En vele Erasmussoirées, dat dan ook weer wel.

Het wordt sowieso een vol semester, zo dien ik naast het gewone schoolwerk ook 10 Franse romans te lezen (de proffen hebben hier duidelijk gevoel voor humor), maar ik ben vastbesloten (zo'n lelijk woord) alles eruit te halen. You only live once, en ik zit begot in Parijs. De paranoïde schijter die ik al eens overtuigend durf te personaliseren neemt tegenwoordig dagelijks de metro (don't you just love the smell of pee in the morning?) of de RER naar soit het centrum, soit Nanterre Université en heeft al eens aan Franse mensen (echte Fransen!) het uur en de weg mogen uitleggen als een ware local. Naast de vele leuke soirées met de al even leuke Erasmussers (mijn taalgebruik is werkelijk enorm variërend) ga ik ook af en toe eten bij Monique, qui m'appelle toujours sa petite Parisienne, en co - werkelijk enkele van de liefste mensen die ik ken en aan wie ik mijn wel zeer geapprecieerd logement te danken heb. Ik sta onder de Erasmussers een beetje bekend als de fotograaf van dienst, twee weken ver en ik zit aan 500 foto's - dat doe ik dus niet slecht - maar da's allemaal goed, 't zijn stuk voor stuk mooie herinneringen. Onder de Erasmussers zitten voornamelijk Duitsers (en een overgroot deel van Munster) met daarnaast een occasionele Griek, Roemeen, Taiwanees of nog iets anders. Afgelopen weken zijn we zo 's avonds op de quais de la Seine samengekomen, hebben we een apéro gehouden vlakbij Dome des Invalides, waarna er een feestje was in Club 67 op de Champs-Elysées, en is er ook al geregeld samen gegeten en gekookt geweest gezijn gedaan.

Ik begin stilaan mijn draai te vinden (op de occasionele metro in de foute richting na, heerlijk awkward), alleen het budgetair leven in Parijs moet ik nog ontdekken - het uitgaansleven hier is vrij duur en ik denk ook niet dat er veel mensen met een boodschappenlijstje van 4 artikelen terugkeren met een rekening van 60 euro, maar dat zijn beginnersfoutjes, laat ons zeggen. Ow. En bref, la vie à Paris is zeer mooi, gevuld en overweldigend maar dat neemt niet weg dat ik de mensen en Belgique (en Toulon en Granada, als we helemaal volledig zijn) een beetje mis, dus hey, I'm only a tgv away.

A la prochaine! En er is een duif voorbij mijn raam aan het patrouilleren. Hm.